اعتبارسنجی روایات کتاب مستطرفات السرائر در بخش انتهایی کتاب،  موضوع این پژوهش است. ابن ادریس حلی از محدثان قرن هفتم هجری- که می توان آن را دوران آغاز تغییر معیار صحت احادیث دانست- تعدادی از روایات را از منابع حدیثی دیگر استخراج و به صورت عمدتاً مرسل در کتاب خود درج کرده است. به منظور اعتباربخشی به این روایات، نظرات موافقی  از جانب برخی معاصران وجود دارد. برخی از ایشان با اتکاء بر ادعای ابن ادریس که در تألیف کتاب خود به خبر واحد اعتناء نکرده است و یا با مدنظر قرار دادن سلسله اجازات ابن ادریس تا شیخ طوسی و یا اشاره به روش ابن ادریس در دستیابی به  احادیث به صورت وجاده، سعی در اعتبار بخشی روایات این کتاب دارند. پس از بررسی ساختار کتاب مستطرفات السرائر و واکاوی ادله صحت روایات، مشخص گردید که صحیح دانستن تمامی روایات این کتاب از منظر سندی ناصواب است ؛ بسیاری از آن ها از ارسال خارج نمی شود و بسیاری دیگر به علت ضعف و ناشناسی روات معتبر نیستند. از سویی قراین صحت نزد قدما که احتمالاً مورد کاربست ابن ادریس قرار گرفته اند، برای ما ناشناس است و بر اساس آن نمی توان به صحت تمام روایات این کتاب حکم راند. علاوه بر آن اگر به یک قرینه قدمایی دست یابیم، نمی توان آن را برای تمامی روایات مستطرفات به کار برد، زیرا اگر چه مستطرفات السرائر مجازاً یک کتاب انگاشته می شود، اما در حقیقت مجموعه ای از چند کتاب متفاوت است.

یکی از روایت هایی که در منابع حدیثی شیعه نقل شده است، روایتی است موسوم به «فُطرُس مَلَک»، که داستان آن در منابع حدیثی شیعه آمده است. این داستان، فضیلتی بزرگ برای امام حسین (ع) است. از آن رو که برخی از محققان و پژوهشگران حوزه حدیث و تاریخ، این حدیث را مورد نقد و نظر قرار داده و آن را معتبر ندانسته اند، مقاله حاضر، ضمن پرداخت اجمالی به اسناد این روایت، اعتبارسنجی دلالی این روایت را محور پژوهش قرار داده است. این روایت در شانزده منبع حدیثی و تاریخی نوشته شده در پیش از قرن دهم هجری ثبت شده است. برخی از این منابع، روایت را به صورت مسند و برخی به صورت مرسل نقل کرده اند. به نظر می رسد روایت از نظر سندی معتبر و قابل اعتماد بوده و می توان به صدور روایت «فطرس ملک» به ویژه بر اساس نقل کتاب «السرائر»، اطمینان حاصل نمود، همچنین از یافته های مهم پژوهش آن است که؛ ناسازگاری و تعارض میان روایت منقول در کتاب یاد شده با موازین سنجش اعتبار احادیث از جمله قرآن، سنت و عقل یافت نشد.

چکیده فارسی:تغییر سبک زندگی طبقه ای خاص در جامعه ایران که به ویژه از طرف طبقه روشنفکر و به اصلاح فرنگ رفته در کشور ملموس بود و فشارهای اقتصادی و سیاسی، به ویژه واقعه ای نو با نام مشروطه موجب سردرگمی تعدادی از متدینین گردید و گمان به نهایت رسیدن ظلم و جور وعده داده شده قبل از ظهور را داشتند. از این رو، یکی از دوره های پرکتاب در زمینه مهدویت، دوره قاجاریه محسوب می گردد و نویسندگانی مانند علی اصغر بروجردی، سید اسماعیل نوری، شیخ ابوالحسن مرندی و گورتانی از جمله وعاظی بودند که در این زمینه تالیفاتی به جا گذاشته اند؛ اما عدم دقت علمی، تحلیل های اشتباه و استفاده از روایت هایی بدون سند، میراثی مذموم از برخی کتاب ها به یادگار نهاده که در دوره معاصر نیز برخی از سخنرانان و نویسندگان به آن ها استناد می کنند. در این مقاله به بررسی یکی از این مولفین به نام شیخ ابوالحسن مرندی و کتاب او با عنوان مظهر الانوار، جرائد سبعه و مستطرفات آن که منبعی است برای افراد ذکر شده پرداخته ایم. نتایج این تلاش گویای این است که این فرد روایت هایی جعلی، بدون سند و تحلیل های منطبق با خواسته های سیاسی خود را به نام نشانه های ظهور گسترش داده است. چکیده عربی:لقد کانت من الحقائق الملموسة هی تغیر نمطیة حیاة طبقة خاصة فی المجتمع الإیرانی خاصة تلک الطبقة التی تعرف بالطبقة المتنورة والمثقفة والمتآثرة بالثقافة الغربیة وإتخذها منهجیة حامت حولها الأفکار والإنتقادات وقد ادت بالفعل عملیة الضغوطات الإقتصادیة والسیاسیة وخاصة الواقعة الجدیدة التی عرفت باسم المشروطة الی حدوث نوع من التقلبات والمتاهات علی بعض المتدینین فإعتقدوا هؤلاء بإن حالة الظلم والإستبداد والجور التی تم الوعد بها سوف تتحقق قبل الظهور وعلی اساس ذلک فإن عصر القاجاریة یعتبر من العصور التی جری فیه التطرق کثیرا وظهور التالیفات الکثیرة حول مسألة المهدویة. ومن جملة المؤلفین والوعاظ الذین ظهروا وبرزوا فی تلک الحقبة هم علی اصغر البروجردی والسید اسماعیل النوری والشیخ ابو الحسن المرندی والکورتانی فترکوا ورائهم عدد من الکتب والمؤلفات فی هذا المضمار واعتبرت تلک الکتب من المواریث المذمومة لإنها لم تعتمد علی الدقة العلمیة والإستفادة من التحالیل المخلوطة والروایات التی لاسند لها ونری الیوم إن هناک بعض الخطباء والکتاب والباحثین یستشهدون ویجعلونها سندا للأخذ بها وتطرقت هذه المقالة الی الدراسة والغور فی شخصیة واحد من هؤلاء المؤلفین وهو الشیخ أبو الحسن المرندی وآثاره التی اطلق علیها اسم مظهر الأنوار والجرائد السبعة والمستطرقات والتی هی مصدر للأفراد الذین تم ذکرهم ودلة نتائج تلک الدراسة بإن هذا الشخص عمل علی توسعة وتکثیر علامات الظهور وذلک من خلال استعمال الروایات الملفقة وغیر الصحیحة التی لاسند لها والقیام بتحلیها حسب رغباته السیاسیة.